Architektury pamięci masowych

Na rynku sieciowych pamięci masowych dominują dwie technologie:

• pamięci typu NAS (dane są tu dostępne na poziomie plików)
• sieci SAN wykorzystujące technologię Fibre Channel (dane są tu dostępne na poziomie bloków).

Główne zalety technologii NAS to: obsługująca wiele protokołów, niezależna od platformy technologia, system operacyjny optymalizowany dla udostępnianego systemu plików, a także prostota instalacji i późniejszej eksploatacji. SAN to bardzo odległe połączenia, duża szybkość i wydzielony tor dostępu do pamięci masowych. W sieci LAN są przesyłane wszystkie rodzaje danych, w sieciach SAN komunikacja odbywa się tylko między pamięciami masowymi. W architekturze SAS (Server Attached Storage) pamięci masowe nie „widzą” sieci - komunikują się wyłącznie z serwerem. W architekturze NAS (Network Attached Storage) sieć jest usytuowana między aplikacjami i serwerem, podczas gdy w architekturze SAN (Storage Area Network) sieć jest umiejscowiona między serwerem i stacjami pamięci masowych.

Do niedawna dominowała architektura SAS. W roku 2002 blisko 55% pamięci masowych pracowało właśnie w taki sposób. Sieci SAN opanowały w 2002 r. 28% tego segmentu rynku, a udział architektury NAS stanowił 17%.

Przy implementowaniu wszystkich zewnętrznych systemów pamięci masowych należy brać pod uwagę pięć podstawowych elementów:

• interfejs programistyczny (sterowniki łączące system operacyjny z pamięcią masową),
• interfejs sprzętowy (karty sieciowe),
• okablowanie,
• przełączniki,
• stacje pamięci masowych i protokoły transportujące dane z serwerów do stacji pamięci masowych.

Urządzenia pamięci masowej to w większości przypadków macierze dyskowe, stacje pamięci taśmowej lub media optyczne.