Bezprzewodowa transmisja danych
ITpedia
Dwukierunkowa sieć bezprzewodowa stosowana do transmisji danych obejmuje: bezprzewodowe sieci lokalne WLAN (Wireless LAN), dwupunktowe łącza bezprzewodowe typu P–P (Point to Point) – 2–622 Mb/s , bezprzewodowe systemy trankingowe typu TETRA, telefonię bezsznurową klasy DECT, systemy komunikacji osobistej PCS oraz satelitarne systemy telekomunikacyjne.
Pierwsze rozwiązania w technologiach o podwyższonej szybkości transmisji przez sieci komórkowe zostały realizowane w technice HSCDS (High Speed Circuit Switched Data) oraz technice przekazów pakietowych GPRS (General Packet Radio Services) i umożliwiają zwiększenie transmisji danych (GSM) powyżej 100 kb/s (maks. 170 kb/s). Następnym krokiem przemian w kierunku trzeciej generacji systemów komórkowych stała się implementacja nowej metody modulacji i kompresji EDGE (Enhanced Data GSM Evolution) zapewniającej przekazy multimedialne z szybkością 384 kb/s (głos, dźwięk, obraz). Pierwsze aplikacje tego typu powstały w 1999 r. (Ericsson).
Tradycyjne bezprzewodowe sieci Ethernet, wykonane w technologii podczerwieni, zapewniają przepływność w zakresie od 500 kb/s do 20 Mb/s w promieniu 30–300 m od punktów dostępu; dwupunktowe laserowe łącza bezprzewodowe P–P o przepływności 2–155 Mb/s mogą operować w zasięgu kilku km (FDDI, ATM); naziemne łącza mikrofalowe o przepływności 2–34 Mb/s działają natomiast na odległość do 90 km.
Coraz większego znaczenia nabiera transmisja satelitarna, łącząca sieci szkieletowe (kręgosłupowe) MAN z sieciami globalnymi, jak też sieć VSAT służąca do bezpośredniej obsługi użytkowników w miejscach trudno dostępnych z przepływnością od 4 kb/s do 2 Mb/s.
