DNS (Domain Name Service)

DNS jest hierarchicznym system nazw domenowych dla urządzeń zainstalowanych w Internecie. System ten kojarzy nazwy symboliczne urządzeń z ich niewygodnymi adresami numerycznymi IP. Do komputerów użytkowników czy serwerów można się więc odwoływać za pośrednictwem nazwy w rodzaju www.networld.com.pl, a nie na przykład ADBA:112::C121:1001:CDCE:132. Uporządkowana struktura DNS pozwala odnaleźć urządzenie w dowolnym miejscu na świecie, jeśli tylko ma ono adres IP.

Na system DNS składają się: wspomniana hierarchiczna struktura nazw domenowych (przypominająca odwrócone drzewo katalogów z gałęziami w postaci domen), bardzo liczne serwery nazw domenowych rozsiane po całym świecie i zbiory zunifikowanych bibliotek wykorzystywane przez programy odnajdujące numeryczne adresy IP urządzeń na podstawie łatwiejszych do zapamiętania nazw symbolicznych.

Domeny internetowe na określonym poziomie są niepowtarzalne. Na samym szczycie hierarchii jest domena korzenia, której identyfikatorem jest kropka. Z korzenia wyrastają gałęzie – domeny różnego poziomu.

Pierwszy poziom obsadzają domeny globalne i narodowe. Domeny globalne – com (Commercial organizations), edu (Educational institutions), gov (Government institutions), int (International organizations), mil (U.S. Military), net (Major network support centers), org (Non-profit organizations) – odpowiadają odpowiednio sieciom zarządzanym przez instytucje w USA: komercyjne, edukacyjne, rządowe, międzynarodowe, wojskowe, obsługujące Internet i niekomercyjne.

Niektóre z domen, jak .gov, .int czy .mil, są przeznaczenia specjalnego. Inne są sponsorowane – .aero, .cop i.museum. Od niedawna do domen globalnych należą: .copp, .name czy .pro. Na tym samym poziomie globalnym znajdują się wyłącznie dwuliterowe domeny narodowe, zgodne z nazewnictwem ISO 3166: .at – Austria, .ca – Kanada, .pl – Polska, .hu – Węgry, .uk – Wielka Brytania, .it – Włochy itd. w wielu krajach drugi poziom odpowiada zwykle części struktury domenowej pierwszego poziomu USA oraz rodzimemu podziałowi geograficznemu i organizacyjnemu.

Kolejne poziomy domen są rezultatem wewnętrznych podziałów: uczelni, instytucji państwowych lub struktury sieci. Domeny najniższych poziomów określają administratorzy sieciowi, ale muszą je zarejestrować w domenach wyższego poziomu. Domeny poniżej drugiego poziomu są nazywane funkcjonalnymi.

Każda domena ma serwer DNS podstawowy, a może mieć jeszcze wtórny. Serwer podstawowy zawiera wszystkie dane o swojej domenie, a serwer wtórny pełną kopię tych danych. Odpowiedzi na obsługiwane zapytania są autoryzowane i często buforowane. Cały system jest tak zaprojektowany, że aplikacja ubiegająca się o przetłumaczenie nazwy symbolicznej na adres IP określonego komputera zawsze doczeka się odpowiedzi. Jednak jej dostęp z komputera do struktury DNS odbywa się za pośrednictwem serwera DNS dostawcy usług internetowych albo serwera instytucji, która ma umowę z dostawcą. Adres serwera DNS musi być zapisany w pliku konfiguracyjnym połączenia internetowego tego komputera, na którym funkcjonuje wspomniana aplikacja.

Przewodniki po DNS znajdują się w RFC 1032, Domain Administra­tor’s Guide, i RFC 1033, Domain Administrator Operations Guide, a rozszerzenia dla adresów IPv6 w RFC 2897. W rejestrze STD protokół DNS ma numer 13.