Dostęp do usług telekomunikacyjnych

Dostęp abonencki zapewnia znajdująca się najniżej hierarchicznie infrastruktura telekomunikacyjna, obejmująca medium transmisyjne i sposób dostępu abonenta do sieci (analogowej lub cyfrowej) – z uwzględnieniem różnorakich potrzeb abonenta. W zależności od wielkości zapotrzebowania na pasmo wymagane przez abonenta, wyróżnia się usługi: głosowe POTS (telefoniczne), teledacyjne (komputerowe), obrazowe obejmujące obrazy wideo, TV, HDTV (High Definition TV), SHD (Super High Definition) oraz telewizji interaktywnej wraz z usługami klasy VOD (Video on Demand) i IVOD (Interactive VOD).

Ze względu na zastosowane medium transmisyjne można zdefiniować wiele typów dostępu do usług telekomunikacyjnych, z których najbardziej znanymi są:

• analogowy dostęp przewodowy:
  • telefony,
  • centrale abonenckie PBX
  • publiczne systemy komutacji;
• cyfrowy dostęp przewodowy przez:
  • telefony cyfrowe,
  • wideofony,
  • centrale PABX,
  • terminale ISDN,
  • urządzenia DSL,
  • systemy komutacyjne,
  • sieci pakietowe,
  • sieci skalowalne DTM,
  • terminale klasy PC sieci komputerowej;
• dostęp optyczny:
  • sieci FITL,
  • sieci PON;
• dostęp hybrydowy:
  • sieci HFC,
  • sieci CATV;
• dostęp bezprzewodowy obejmujący:
  • sieci radiowe,
  • WLL (RLL),
  • DECT,**HIPERLAN,
• sieci przywoławcze:
  • POCSAG,
  • MBS,
  • ERMES,
• sieci trankingowe:
  • TETRA,
  • MOBITEX;
• analogowy dostęp komórkowy:
  • NMT,
  • AMPS;
• cyfrowy dostęp komórkowy:
  • GSM,
  • DCS,
  • PCS,
  • PHS,
  • PCN;
• dostęp globalny i satelitarny:
  • VSAT,
  • UMTS,
  • FPLMTS,
  • IMT 2000,
  • GPS;
• dostęp przez duże systemy satelitarne.