E-business/e-commerce

Terminy e-commerce i e-business, często stosowane zamiennie, określają wykorzystanie techniki internetowej do prowadzenia transakcji i relacji biznesowych zarówno po stronie zaopatrzenia (relacje z dostawcami), jak i po stronie sprzedaży (relacje z klientami).

Wyróżnia się często dwie podstawowe kategorie e-biznesu:

• biznes–biznes (B2B),
• biznes–konsument (B2C).

W rozwoju e-biznesu wyróżnić można trzy etapy:

• wprowadzenie pierwszych aplikacji e-biznesowych o charakterze marketingowym;
• wprowadzenie aplikacji sprzedaży w sieci WWW;
• integracja różnych aplikacji, zapewniająca kompleksową obsługę procesów biznesowych za pośrednictwem Internetu.

Rozwój usług opartych na technologiach Internetu zmierza w kierunku wartości dodanej: od usług podstawowych, to jest dostępu do Internetu i prostego Web Hostingu, do usług dostarczania zawartości (aplikacje, handel elektroniczny, media strumieniowe, zaawansowany Web Hosting).

Nowe usługi w zakresie B2C to między innymi:

• dystrybucja i hosting typu strumieniowego, zarówno w czasie rzeczywistym, jak i na żądanie;
• filtracja treści;
• rozproszona treść dynamiczna i personalizacja.

W obszarze B2B to:

• rozproszony Web Hosting oraz hosting aplikacji,
• sieci CDN (Content Delivery Network) – w tym wirtualne,
• prywatne CDN (VPCDN),
• dystrybucja mediów strumieniowych w intrasieci i ekstranecie
• kontrolowany dostęp do zawartości i dystrybucja zawartości w ramach przedsiębiorstwa.

Wdrażanie nowych usług napotyka szereg barier, takich jak zbyt wąskie pasmo w sieci (zatory), odległość i związane z tym opóźnienia transmisji, zbyt mała skalowalność serwerów WWW oraz szczyty ruchu i przeciążenia dynamiczne.

Schemat sieci CDN

Do pokonania tych barier stosuje się różne rozwiązania, takie jak dystrybucja treści bliżej klienta (przy zapewnieniu bezpieczeństwa i aktualności treści). Jednym z rozwiązań tego problemu są Content Delivery Networks (CDN) – globalne sieci inteligentnych urządzeń, które najpierw rozpraszają zawartość, a następnie skierowują żądania klienta do najbliższego źródła informacji. Rozwiązania tego typu wnoszą nową jakość w zastosowaniach e-biznesowych, zwiększając wydajność aplikacji strumieniowych, serwerów i sieci.

W zakres działania CDN wchodzą:

• zarządzanie dostarczaniem treści,
• trasowanie zawartości (wybór najlepszego ośrodka do obsługi zlecenia),
• przełączanie treści (wybór najlepszego serwera),
• dostarczanie brzegowe treści (buforowanie i dostarczanie na zlecenie),
• inteligentne usługi sieciowe.

Segment B2B

Rynek elektroniczny (e-marketplace) oferuje przede wszystkim zdolność przetwarzania i szybkiego przemieszczania przez Internet w skali globalnej dużej ilości specjalizowanej informacji. Kupujący może rozsyłać specyfikacje produktu do setek dostawców oraz mieć możliwość przeglądania ofert uaktualnianych w sposób ciągły na personalizowanych witrynach oferentów.

Typowy nabywca spędza mnóstwo czasu na zdobywaniu informacji i przygotowaniu odpowiednich dokumentów. Realny zakup, negocjacje i uzgodnienie ceny, zabierają przeciętnie jedynie 15 proc. Czasu trwania całego procesu. Z kolei z punktu widzenia sprzedającego problemem jest dotarcie ze swoim produktem (informacją o produkcie) do kupującego, który często musi przeglądnąć setki specyfikacji. Sposobem na to jest personalizacja stron w ośrodku webowym, odzwierciedlająca preferencje klientów. Nabywca z kolei może dzięki Internetowi łatwo zdobyć oferty konkurujących sprzedawców i w ten sposób być przygotowanym do negocjacji optymalnej ceny.

Standaryzacja e-biznesu

Rozwiązania w sferze e-biznesu wymagają zestawu standardów i specyfikacji oraz ich precyzyjnego połączenia, zależnego od rodzaju procesów biznesowych. Podjęto już wiele inicjatyw standaryzacyjnych powiązanych z kluczowymi procesami biznesowymi, takimi jak marketing, negocjacje kontraktów, zarządzanie logistyczne, płatności i administracja. Sprawą podstawową jest też zagadnienie bezpieczeństwa, obejmujące zarówno stronę aplikacyjną, jak i infrastrukturę.

Globalność e-biznesu wymusza stosowanie rozwiązań otwartych i współdziałających ze sobą. W Unii Europejskiej nad definicją ogólnego modelu dla handlu elektronicznego pracują różnorodne gremia i ciała standaryzacyjne.

Model ten obejmuje zagadnienia, takie jak:

• współdziałanie różnych systemów i standardów,
• integracja narzędzi i usług,
• kompatybilność istniejących i nowo powstających produktów.

Jedną z propozycji jest model modułów konstrukcyjnych dla e-biznesu. Moduły te wywodzą się wprost z procesów składających się na działalność biznesową i definiują je funkcje implementowane w bezpiecznych produktach i usługach e-biznesu. Wyróżniono trzy kategorie modułów konstrukcyjnych, identyfikując ich przynależność do stron – kupujący, sprzedający i usługi niezależne – oraz określając ich zależności od innych elementów konstrukcyjnych.

Model odniesienia EC-DTF

Opracowany przez Electronic Commerce Domain Task Force jest przeznaczony do projektowania obiektowo zorientowanej architektury dla handlu internetowego. Model ten jest oparty na podstawowej platformie Business Object Facilities (BOF), spełniającej specyficzne wymagania obejmujące definicję ról, sesji, przetwarzania obiektów i język definiowania komponentów – CDF (Component Definition Language).