Upraszczając użytkową definicję rozwiązania, sieć GRX pełni rolę huba agregującego ruch pochodzący od dołączonych do niego operatorów. Jej podstawowym zadaniem jest transport ruchu IP pomiędzy operatorami lub do innych sieci GRX z zachowaniem ustalonych parametrów QoS oraz odpowiednich mechanizmów zabezpieczających. Ponadto kluczowa jest tu obsługa DNS (Domain Name Service) - sieć GRX musi zawierać serwer DNS do wiązania nazw (APN) z adresami IP. Sieć GRX umożliwia zestawianie za pomocą protokołu GTP (GPRS Tunneling Protocol) tunelu pomiędzy SGSN (Serving GPRS Support Node), czyli węzłem podstawowym sieci GPRS, a GGSN (Gateway GPRS Support Node), czyli węzłem brzegowym sieci GPRS, w sytuacji, gdy GGSN jest zlokalizowany w sieci partnera roamingu. Komunikacja z sieciami innych operatorów odbywa się poprzez GRX i realizowana jest z użyciem ruterów brzegowych BG (Border Gateway).
W najprostszym przypadku mamy do czynienia z jedną siecią GRX oraz dołączonymi do niej operatorami GPRS. Taka architektura nie wymagałaby jednak standaryzacji (byłby tylko jeden dostawca GRX). W rzeczywistości firm świadczących usługi platformy wymiany informacji roamingowych (czyli dostawców GRX) może być wiele - możliwe jest więc łączenie sieci GRX ze sobą. W ten sposób tworzy się infrastrukturę globalnej sieci roamingowej GPRS - sieci GRX dołączone są do szkieletowej sieci roamingowej GPRS. Połączenie pomiędzy dwiema sieciami GRX nazywane jest GRX peering i umożliwia ono utworzenie roamingu pomiędzy dwoma operatorami GPRS, którzy korzystają z usług różnych dostawców GRX. Taki model budowy roamingu dla GPRS oraz przyszłych generacji mobilnego Internetu pozwala na rozwijanie wielu usług opartych na technologiach internetowych.
Na rynku pojawiło się wiele firm bądź dostawców usług i sieci GRX, którzy zastosowali technologicznie zbliżone rozwiązania,a zróżnicowanie wynika raczej z oferty komercyjnej. Typowe sposoby dołączania operatora do sieci GRX obejmują:
Standardowym protokołem rutingu używanym w GRX jest BGP-4. Jeśli chodzi o mechanizmy zabezpieczenia sieci, zwykle wykorzystuje się IPsec, jednak kluczową techniką jest już sama izolacja sieci GRX. Dołączanie sieci do innych GRX wymaga zawarcia Service Level Agreements - tj. umów, które gwarantują jakość obsługi ruchu kierowanego poza sieć GRX. Jest to typowy sposób uzyskiwania zagwarantowanej obsługi end to end. Dzięki temu, z punktu widzenia operatora GPRS, nawet jeśli w sytuacji roamingu ruch kierowany jest przez kilka sieci GRX do innego operatora GPRS, zapewniona jest jakość obsługi. QoS w sieci GRX osiągnięto przez odseparowanie sieci od publicznego Internetu oraz przez zastosowaniu technologii IP over ATM.
Dodatkową cechą jest stosowanie redundancji dla połączenia operatora GPRS z siecią GRX, która umożliwia zwielokrotnienia liczby połączeń. Biorąc pod uwagę niezawodność, jest to istotna zaleta. Ponadto dołączenie do GRX następuje już po stronie operatora GPRS - zaraz za brzegową bramą są instalowane odpowiednie urządzenia operatora GRX.
Redundancyjny mechanizm zabezpieczania przy dołączaniu uwzględnia dwie podstawowe metody:
Przy założeniu, że własna (aktywna) sieć operatora GPRS jest dołączona do tej samej sieci GRX, każde połączenie internetowe jest realizowane przez wizytowaną sieć GRX oraz sieć macierzystą. Jest to bardzo istotna własność tej architektury i wynika ona ze stosowanych w GPRS mechanizmów zarządzania mobilnością - layer 2 mobility. Kluczowym elementem jest również odpowiednia struktura serwerów DNS. Dane pomiędzy węzłami SGSN w obrębie sieci operatorów GPRS są przesyłane przy wykorzystaniu protokołu GTP (GPRS Tunneling Protocol) - pakiety są kapsułkowane (tunelowane). Niezależnie od faktu z jakich zasobów internetowych sie korzysta, ruting jest realizowany zawsze przez sieć macierzystą.