Kodek cyfrowy
ITpedia
Kodek brzegowy (COder-DECoder) sieci telekomunikacyjnej umożliwia dwukierunkową konwersję sygnałów analogowych pojedynczej linii telefonicznej na postać cyfrową PCM64 (zgodnie ze standardem G.711), stosowaną obecnie w cyfrowych systemach komutacji sieci publicznej PSTN. Sygnały symetrycznej, zrównoważonej i dwuprzewodowej abonenckiej linii telefonicznej (znajdujące się za układami korekcji toru) są wstępnie rozdzielane (łączone) w rozgałęźniku na dwa jednokierunkowe tory, a następnie poddawane procesowi przemiany w dwóch niezależnie działających konwersjach:
- analogowo-cyfrowej A/D o przepływności 64 kb/s w kierunku systemu komutacji;
- cyfrowo-analogowej D/A w kierunku odwrotnym, w stronę abonenta.
W wyniku konwersji sygnały linii analogowej są zamieniane na sygnały transmitowane w dwóch odrębnie przebiegających i jednokierunkowych torach cyfrowych. Dla linii abonenckich wyposażonych w terminale cyfrowe (np. ISDN) stosowanie kodeków jest zbędne. Do łącznej konwersji obrazu i głosu (wideofonia) stosuje się kodeki cyfrowe, najczęściej działające w standardzie H.320.
