RAID wewnątrz czy na zewnątrz?
ITpedia
Ze względów instalacyjnych istnieją dwa rodzaje macierzy ochronnych RAID (Redundant Array Inexpensive Discs).
- macierz wewnętrzna,
- macierze zewnętrzne.
Na macierz wewnętrzną składają się kontroler RAID, zainstalowany w gnieździe PCI płyty głównej serwera (lub stacji roboczej) i podłączone do niego twarde dyski. To najtańsze rozwiązanie, ale ograniczeniem jest tu możliwość rozbudowy takiej macierzy i dzięki temu zwiększenie jej pojemności. Decydując się na kontroler wewnętrzny, trzeba też sprawdzić, czy generowanie RAID-u na poziomach, gdzie są tworzone kody nadmiarowe (poziomy od 3 do 5), odbywa się drogą sprzętową (przez procesor wbudowany w kontrolerze) czy programową. Jeśli operacje te odbywają się drogą programową, to obciążają one znacznie moc obliczeniową komputera, a przez to całe rozwiązanie jest mniej stabilne i bezpieczne.
Drugie rozwiązanie to macierz zewnętrzna - obudowa (podłączana do serwera przez port SCSI lub Fibre Channel) z kontrolerem RAID i twardymi dyskami. To jest znacznie korzystniejsze rozwiązanie, ponieważ jest niezależne od systemu operacyjnego i platformy sprzętowej. Prawie nieograniczona jest też pojemność macierzy. Macierze zewnętrzne są zdecydowanie droższe od wewnętrznych.
Kolejnym kryterium podziału jest standard pracy twardych dysków - IDE, Serial ATA czy SCSI. Zarówno w macierzach wewnętrznych, jak i zewnętrznych można stosować wszystkie rodzaje dysków. Wewnętrzne kontrolery, w zależności od tego podziału, nazywają się PCI-to-IDE, PCI-to-SATA lub PCI-to-SCSI, kontrolery zewnętrzne zaś - SCSI-to-IDE, SCSI-to-SATA lub SCSI-to-SCSI (urządzeniem SCSI występującym w pierwszej części nazwy jest tu kontroler podłączany przez ten port do serwera). Jedyną korzyścią ze stosowania dysków IDE w macierzach RAID jest ich kilkakrotnie niższa cena. Stabilność i niezawodność gwarantują tylko macierze z dyskami SCSI. Urządzenia z napędami Serial ATA są określane jako pośrednie, chociaż w kwestii stabilności bliżej im do SCSI niż IDE.
Ważne jest, aby poszczególne elementy macierzy zewnętrznych (dysk twardy, kontroler, zasilacz, wentylator) w razie ich awarii mogły być wymieniane bez konieczności demontowania obudowy macierzy ani jej wyłączania. Ta funkcja to „hot swap” - podłączanie „na gorąco”. Jej wykorzystanie umożliwia w tej chwili większość macierzy zewnętrznych. W macierzach RAID powinien też być zainstalowany zapasowy twardy dysk („hot spare”), który byłby włączony do systemu, ale nie wykorzystywany podczas normalnej pracy macierzy. W przypadku rozpoznania przez kontroler błędów w pracy jednego z twardych dysków wszystkie dane z niego są natychmiast przegrywane na dysk zapasowy, a system zarządzania macierzą informuje administratora, że do wymiany w macierzy jest jeden z twardych dysków.
Macierz podczas pracy może znajdować się w jednym z czterech stanów:
- optimal - normalna praca;
- degraded - poprawna praca dysku logicznego, ale jeden lub dwa dyski fizyczne uległy awarii;
- rebuild - proces rekonstrukcji danych przez system przy przechodzeniu ze stanu degraded do optimal; wymaga naprawy lub zastąpienia wadliwego dysku fizycznego dyskiem sprawnym;
- dead - system nie może pracować; w tym stanie są uszkodzone jeden lub więcej dysków fizycznych bez możliwości odtworzenia zapisanych danych.
Przy wyborze producenta macierzy zewnętrznej warto zwrócić uwagę na listę kompatybilności tego urządzenia. Kompatybilności zarówno z serwerami, do których macierz będzie podłączana, jak i twardymi dyskami, które będą w niej instalowane. Niektórzy producenci ograniczają możliwość podłączenia macierzy do serwerów innych niż swojej produkcji. Często nie ma też możliwości włożenia do macierzy innych dysków niż te, markowane przez danego producenta.
