SLIP (Serial Line IP)

SLIP jest protokołem minimalnym warstwy sieciowej, zaprojektowanym przez 3Com do asynchronicznego przesyłania datagramów IP o długości do 1006 bajtów przez łącze szeregowe punkt-punkt o przepływności od 1200 b/s do 19,2 kb/s.

Należy on do zbioru TCP/IP, ale nie jest standardem internetowym. Zgodnie z RFC 1055 jest jednym ze standardów kapsułkowania datagramów IP, lecz nie standardem linii szeregowej. W 1984 r. został spopularyzowany implementacjami w Uniksie BSC i stacjach Sun Microsystems.

Wspomniane datagramy SLIP przenosi w swoich własnych ramkach, ale wcześniej musi zostać zestawione stabilne połączenie punkt–punkt. W ten sposób mogą się wzajemnie komunikować dwa komputery, dwa rutery, komputer z ruterem, stacja robocza z ruterem czy inną stacją. Sam nośnik transmisyjny nie ma znaczenia. Może to być kabel Ethernetu, linia dzierżawiona lub łącze satelitarne.

Nieistotna jest również zawartość datagramu – SLIP nie identyfikuje typów pakietów. Przekazywane dane są dla tego prostego ­protokołu ciągiem bajtów, które uzupełnia w razie potrzeby znakami END (kod dziesiętny 192), ESC (219) i kombinacjami ESC_END (220) i ESC_ESC (221). END oznacza koniec datagramu. Ponieważ jednak ten znak może wystąpić w datagramie, więc do zlokalizowania takich miejsc został użyty dodatkowo ESC, który także może znaleźć się w tej sekwencji. W efekcie ESC sygnalizuje odbiorcy, że następnym znakiem będzie ESC_END, kiedy w sekwencji danych rzeczywiście występuje END, lub ESC_ESC, gdy tym znakiem jest ESC. Na rysunku powyżej te odwzorowania są bardziej czytelne.

SLIP nie zapewnia ani korekcji błędów, ani kompresji i szyfrowania danych. Nie pozwala też na żadne negocjowanie konfiguracji sieci, a połączenie z siecią obsługuje przez port szeregowy PC i przez modem stacji izolowanej TCP/IP. Komputer, który korzysta z tego protokołu, musi mieć adres IP przypisany na stałe, gdyż SLIP nie zapewnia również adresowania. Z uwagi na liczne niedostatki został wyparty przez PPP lub zastąpiony protokołem CSILP.