SONET

Historycznie pierwszą synchroniczną siecią transmisyjną opartą na technice światłowodowej – przyjętą przez pocztę i działającą na terenie amerykańskim – był system SONET (Synchronous Optical NETwork), określany również jako standard komunikacyjny sieci synchronicznych. Specyfikacja SONET, zaproponowana w połowie lat osiemdziesiątych przez BellCore i objęta standardem ANSI, definiuje metody transmisji danych synchronicznych i izochronicznych (wrażliwych na opóźnienia, sekwencje wideo), zapewniając współpracę na poziomie fizycznym ze światłowodowym sprzętem telekomunikacyjnym pochodzącym z różnych firm.

System SONET określa parametry kabli światłowodowych, sposób generacji światła, ramek transmisyjnych i ich multipleksację, a przede wszystkim hierarchię różnych szybkości sygnałów optycznych, spójną w skali ogólnoświatowej. Zwielokrotnienia sygnałów optycznych w standardzie SONET uwzględniają metodykę włączania sygnałów przesyłanych z mniejszymi szybkościami (T1/E1, T3/E3) do transmisji synchronicznych SDH stosowanych w Europie. Korelacje między stykami optycznymi OC (Optical Carrier), stykami elektrycznymi STS-n (Synchronous Transport Signal) i hierarchią synchroniczną SDH zostały adaptowane do międzynarodowych standardów transportowych.