UMC-1

UMC-1 to pierwszy w Polsce seryjnie produkowany komputer cyfrowy w fabryce ELWRO we Wrocławiu. Opracowano go pod kierunkiem prof. Antoniego Kilińskiego na Politechnice Warszawskiej. W 1962 r., na mocy porozumienia zawartego w imieniu ELWRO przez Eugeniusza Bilskiego, przejęto i zmodyfikowano dla potrzeb fabryki dokumentację UMC-1 i wdrożono do produkcji, która trwała do 1964 r. Łącznie wyprodukowano 25 komputerów. UMC-1 to komputer lampowy (800 lamp ECC 85) oparty na arytmetyce minus – dwójkowej, opracowanej przez matematyka prof. Zdzisława Pawlaka (nie stosowanej we współczesnych komputerach), o organizacji szeregowej, mikroprogramowany, zbudowany na technice dynamicznej.

W przejmowaniu i modyfikacji dokumentacji technicznej dla potrzeb ELWRO i uruchomieniu produkcji UMC-1 wyróżnili się: Zbigniew Krukowski, Andrzej Niżanowski, Henryk Pluta, Stanisław Gacek, Stanisław Lepetow, Jerzy Pacholarz i Bronisław Piwowar. Ze strony Politechniki Warszawskiej w procesie wdrażania UMC-1 wyróżnili się: Jerzy Połoński, Jerzy Szewczyk, Edward Terlecki oraz panie: Łącka i Pajkowska.